از نسل دود ام

                       از خانه ای سوخته بلند می شوم

            جنگ ۲- 

                شمشیر ام

                               عاشق شده

                                                  به خون

        جنگ ۳-

                 جنگ می میرد

                                  فرزند ام

              جنگ می میرد

                                کلاه خود را که کنار بگذاریم

                                 و      آماده ی مرگ شویم

                     سنگ

                       سنگ

                              سنگ

            هر سنگ

                        مزار یک گنجشک

 ----------------------------------------------------------------------------------------------------------

       ۲-

                                            من

                                    ـ آدم درجه سه ـ

                               خواب های رنگی نمی بینم

                                     یا ذغال سنگ

                                 یا دود کارخانه گوگرد     

 --------------------------------------------------------------------------------------------------------

         ۳-

                    یادم نمی رود

                          که تمام کوچه های جهان را

                                       با گلوله کشیدیم 

  برگ ها

         مسافرانی پر صدا

                            بی بلیط

                           بی اتوبوس

     بی آن که حتا

       شب قبل از سفر

                            بی خوابی به سرشان زده باشد

   درنای سیاه

   مات ماند

  بر شاخه های لخت

       درنای سیاه

            که نه پر کشید

                    نه خطی

                   بر پیشانی روزگار

      که چارستون تن ام را

                               تار تنیده

                                 عنکبوتی

                                       با چشم های براق و

                            پرواز شکسته ی پروانه ای در گلو

با پارویی بلند و

    نگاهی کوتاه

دریا را

    پس میزد از دهان ساحل

سهم تو

از این دریا کم شده

به اندازه ی سهم دلت از دنیا

حالا

  در مشتی آب

                باید

     جسدت را به خاک بسپارم

      تبعیدی هستم

                   پشت تمام سیم خاردارهای جهان

             تو

                اما

                 کودکان وطنم را

                                    از یاد باد

                                               میگیری

       دستهایت 

              بادبادکی است 

                         که بی بال

                                     میپرد

حوالی "تویی" به اسم خودم

پرسه میزنم

در تاریک و روشن عکسی غریب

که خیلی دوست داشتی

فریبش را بخورم

این گل ها

به اسم کوچکم

حساسند

این گلها...

ـ حتا آن تیر چوبی عمود ـ

از رویا گذشته ام

در مرز واقعیت

من سر به هوا را

به دار کشیده اند

در یکی از شب های زمستان:

                              (ما

                                    آواز قطعه های کوتاهیم)

                 رنگ نداریم

                 جنگ نداریم...

ایستاده

روبروی خودم

مردی

      که از خودش

      شکست نخواهد خورد

زوزه ای میکشد عمیق

        تا بیخ گوش خدا

و قطار که

تیر میکشد

               بر پیشانی اش

نشسته ام

روی عدد نامعلوم

تکیه بر

        وعده های سر خرمن

       به حرف هایی که نماند

باد را

بدرقه کرده ام

تا گرد این

گردی نامطمئن

     دست به عصا

          قدم به قدم

                روی خطوط اشتباهی

        قصه

        من بودم

اتوبانی

  که از آستین شهر

                بیرون زد