ماه را می چپاند

                       توی لوله ی تفنگ

                  تا ستاره بچکاند از آسمان

                                                 که پیراهن آبی آقا بزرگ

                                                                                   سوراخ سوراخ

                                                                                     آ ن بالای بالا!

            مادر ام نمی توانست تفنگ را ببیند جای خدا

                                                            من

                                                               اما

                                                   به فصل ها اعتقاد دارم

                                                                                به یادگاری زمستان

                                                                                  بر شاخه های درخت

                                                                                   بر دست های نیمکت

                                                                                   بر پیشانی کلاغ ها

                نزدیک می شوم

                                 با هیچی در دست راست

                                     با هیچی در دست چپ

               به جرقه ها نزدیک می شوم

                                           به شاخ های گاوی که مثل سگ

                                                                        عصبانی است

                     دل خوش

                                    به دعای مادر

                        و فصل ها که ایمان ام بود

                                    باد می وزید

                                                            باد

                                                                    تنها

                                                                               می وزید

-------------------------------------------------------------

                                       نقد دوستان عزيز ام:

ليلا رضايي

بر پیشانی کلاغ این تصویر برایم گنگ بود

موفق باشید

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------

پرستو ارسطو

با شعری بلند با زبان شعری نه بسيار ساده و روان ولی به راحتی با مخاطب ارتباط برقرارمی كند، روبرو شدم

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------

سميه طوسي

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

فاطمه زنده بودی

سلام

من آمدم

و دارم می روم با کلمات روان تو

شعرت بیان احساس بی هیچ رعبی ست که این یعنی من باید حرف هایم را بزنم که هدفی ست متعالی و این شعر است احساسی روان که مرا می برد به مسیری که تو می خواستی، از آن راه که آخرش منِ تو روشن دست تکان می دهد

ماه را نه سرسری که باید چپاند در تن تفنگ که ساخته ی دست بشریست ولی نه برای اینکه خون فواره بزند از تن که برای ریختن ستاره ها

تنها آبی پیرهن می تواند ستاره ببارد از بالا و برود و پر بگیرد

ما گرچه در سنت غرقیم و دست و پا می زنیم و نمی گذاریم جایی برای نو ها در ذهنمان و نسل به نسل بعد باید ببیند ندیدها را که گذشتیم از آنها چشم می گذاریم
و نسلمان به حرکت اعتقاد میابد و گردش را لمس می کند و ...

این هیچ که سرمایه ایست فراتر از هر ابزاری، که می گذارد جلو تر رویم بی هیچ احساسی از سر سنگینی

نزدیک می شویم و دست خالی و دل خوش به هیچ و این باد خواهد وزید مثل هر روز و همیشه اش

شعرت مملو از تصویر هایی بود که مرا در جریان با خود به جلو و طول عرض حرکت داد
و خواست با نسیم زیبا ترم کند

پایدار بمانی که به پایداریهاست که در جریانیم

--------------------------------------------------------------------------------------------

ب.امیدوار

درود بر صادق دادکریمی
شعری خواندم زیبا نزدیک به قلم آقای پسندیده . با لطافت عمیق و ملاحظات بیشتر.
پس از « سنگ سنگ ... » «دود و شمشیر عاشق و جنگ» ، اینجا پایان کار باید باشد.شا عری که با تردید ، خود را در بند یک ایدوئولوژی می بیند .
این شعر با شک ، نقش بسته است و نوع چینش سطرها برای من تداعی گر سمفونی ای گنگ است.اما چپاندن ماه وسیع به عنوان پاره ای از جمال ، بر پیراهن آبی آسمان در یک لوله ی تنگ و بارش ستاره ها سرشار از هارمونی است.
مادر- این مخلوق مقدس- ، نمیتواند هیچ فعل و انفعالی را در جهان هستی خارج از اراده ی حق ببیند حتی اگر پیش چشمان اش لوله ی تفنگ ، پراهنی را نشانه برود.
سطرهای ابتدایی این شعر زیبا با نشانه هایی قوی ، خواننده را می پیچاند. ماه که تصویری از جمال و زیبایی است ؛ تفنگ که بوی جنگ و آتش می دهد؛ ستاره که یادآور بخت و تقدیر و خرافه است .آسمان هم می گوید زندگی ادامه دارد . تا اینجا نمی دانم کدام اش به دیگری می چربد.

سطر هفتم تا حدودی جهت را مشخص می کند." مادر ام نمی توانست تفنگ را ببیند جای خدا" و
"من
اما
به فصل ها اعتقاد دارم
به یادگاری زمستان
.... "
موضع مادر معلوم است .همان که پیش تر هم گفتم."من" و "اما" را ببین! آیا نمی شد کنار هم در یک سطر بیایند ؟ یا اصلن به جای "اما" چرا نگفتی "نیز" ؟ پاسخ روشن است . تو با مادر موافقی ولی نه نیستی . این همان تردیدی است که " منِ " شا عر را نگه می دارد بعد با درنگی به سنگینی یک سطر با "اما" یی و بیان بخشی از جهان بینی ، همراه می کند.
او به فصل ها اعتقاد دارد . این هم نشانه است . تولد . مرگ .برانگیخته شدن موجودات . کمی هم به تقدیر با " پیشانی کلاغ". ولی این همه ی ماجرا نیست. تأویلی که بنده از " هیچی" در هر دودست شما دارم ، ناگزیر با گفته های بالا مرتبط می شود . حالا قهرمان ما نه چیزی در یمین دارد که به آن ببالد و نه چیزی در یسار که هراسناک آن باشد.
" شاخ گاو" که به تنهایی هم کنایه از خشونت است و صور اسرافیل ، وقتی با عصبانیت سگی همراه می شود وحشت می آفریند .
"دعای مادر" همان مخلوق مقدس وایمان نیم بندی که به فصل ها بود ، دل را می تواند آرام کند.

--------------------------------------------------------------------------------------------

صحبت

اثر ارزشمندت را نمی خواستم با پریشانی حال بخوانم زیرا به این اصل معتقدم برای بر انگیخته شدن احساس و درک مفاهیم امادگی ذهنی شرط است.
از روی وظیفه خواندن ماست مالی کردن اثر می شود. و در واقع اگر با حضور خالص ذهن دنبال نشود آن اثر برای فرد مجبور کشته می شود و نتیجه ی آن جفائی ست به خالق اثر ضمن آنکه من مخاطب هم از ارزشهای آن محروم می مانم...
چپاندن
جای گرفتن حجمی در جوفی با ظرفیت محدود و با مرارت ، انفجار واژگان براثر تراکم و پاشیدن معانی ستاره های کلام در پهنه ی هستی و صداقت سوراخ سوراخ شده و باورهای اعتقادی در فضائی فرا واقعی ذهن پژوهشگرشاعر، هنرمندانه آفریده است تا اندیشه ی خدا جویانه ی مادر متاثر از حاکمیت سلاح بجای نیروی فوق مادی به ابهام درد ناک مبدل شود...شعر دارای زوایای پنهانی است که هر بار باخواندنش صفحه ای را در ذهن مخاطب می گشایدتا با بحر وتاویل خود را دریافت نماید...
شاخ گاو شاید اشاره ی شاعر به تمثیلی عامیانه اما با بار معنائی بسیار/ زمین روی شاخ گاو و ایجاد لرزه بر اندام زمین هنگام حواله دادن از شاخ چپ به شاخ راست.../ ایستا در یک فصل را جایز نمی داند مخصوصا فصل مرارت بار دوره ای از تاریخ را، که دراین شعر به زمستانی سخت تشبیه شده است. شاعر روزنه ها را در بستر تاریکی رد می گیرد تااندیشه را با گوناگونی فصل ها متحول نماید...

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

عاطفه صرفه جو

سه سطر اول یک ورودیه ی عالی برای این شعر است. وقتی که تفنگ با ماه پر می شود وقتی شلیک شود لاجرم ماه تکه پاره می شود . وقتی ماه تکه تکه از لوله ی تفنگ خارج می شود انگار که ستاره باران است. مانند منور ها ! اما سه سطر بعد برایم گنگ بود.که پیراهن آبی آقا بزرگ/سوراخ سوراخ / آن بالای بالا ؟؟؟ نگرفتم .

مادرم نمی توانست تفنگ را ببیند جای خدا / مادران این سنت گرایان دیرین . اینکه تقابل قدرت با قدرت برابر است با تقابل نسل پیر و جوان . تضاد بین دو نسل . راوی اما از نسل جوان است که به دگرگونی و تغییر معتقد است.به یادگاری زمستان/ بر شاخه های درخت/بر دست های نیمکت/ بر پیشانی کلاغ ها / زمستان یعنی برفی که بر شاخه ها بر نیمکت های پارک و کلاغ !!! این سه با هم تصویر یک پارک را می دهد که سرد و سوت و کور است. پارکی با درختانی برفی و تک کلاغی بر شاخه و نیمکت خالی ! حالا راوی دست خالی به جنگ می رود. جرقه ها ؟؟؟ از کجا آمدند؟ از همان لوله ی تفنگ ؟ و آیا راوی که در تقابل با سنت ها بود حالا به اجبار تن به کهن سنت ها می دهد ؟ به همان دعا ؟ یا اینکه به هر دو امیدوار است ؟ هم به سنت و هم به تغییر ؟؟؟

نقطه ی قوت این کار این بود که شاعر سعی بر این نداشت که دنبال چفت و بست از ابتدا به انتها باشد بلکه ذهن ناخود آگاه را آزاد و رها گذاشت تا از دریچه ای دیگر وارد شعر شود. از سیال ذهن .
از اینکه با پایان باز ذهن مخاطب را به چالش کشید این شعر جای خسته نباشید دارد.